تفاوت اکسترانت و اینترانت

اکسترانت یک شبکه خصوصی است که با هدف اینکه به مشتریان، فروشندگان، تامین کنندگان، شرکای تجاری و مانند آن اجازه برقراری ارتباط با سازمان و کارمندان آن، و دسترسی به زیرمجموعه ای از اطلاعات را در یک فضای بسته مجازی ایجاد کند طراحی شده است. برای درک بهتر اکسترانت، بهتر است این کلمه را به اجزای تشکیل دهنده اش خرد کنیم:

مفهوم کلمه ی اکسترا (Extra) به هر چیزی که در کسب و کارتان حیاتی است ولی در خارج از سازمان حضور دارند اشاره می کند، مانند مشتریان، فروشندگان، و تامین کنندگان. کلمه ی نت نیز به مفهوم شبکه اشاره می کند. شبکه اکسترانت نقش بسیار مهمی برای سازمان دارد، چرا که امکان برقراری ارتباط، همکاری، تبادل داده، انتقال اسناد و اطلاعات را میان شرکت ها بطور خصوصی برقرار می کند.

کاربردهای متفاوتی برای اکسترانت وجود دارد. بطور مثال حجم عظیمی از داده ها می تواند از طریق این شبکه بین سازمان هایی که با هم کار می کنند انتقال یابد، و همکاری هایی بین آنها برقرار گردد. این کاربرد بخصوص برای شرکت هایی که احتیاج به تبادل نظر و ایده با مشتریان خود دارند بسیار سودمند است و می تواند جای استفاده از ایمیل و تلفن را برای انها بگیرد و به مقدار زیادی در وقتشان صرفه جویی کند.

تاریخچه ی بکارگیری کلمه ی اکسترانت به دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی بر می گردد که صنایع مختلفی از طریق وب برای اعضای مجاز یک گروه مشخص کاری که یا از نظر جغرافیایی با هم فاصله داشتند و یا تیم های جدایی که برای اجرای یک پروژه همکاری می کردند، برخی منابع اصلی اطلاعات شان را به اشتراک می گذاشتند، شروع به استفاده از کلمه ی اکسترانت کردند. برای مثال در صنعت ساختمان سازی، تیم های پروژه می توانند برای به اشتراک گذاری طرح ها، نقشه ها، تصاویر و اسناد و مدارک و همچنین استفاده از اپلیکیشن های آنلاین جهت اظهار نظر و مدیریت و گزارش دهی بر روی فایل های مربوطه به اکسترانت پروژه دسترسی یابند.

برای اینکه تفاوت اکسترانت با اینترانت را بررسی کنیم، بهتر است مفهوم اینترانت را یادآوری کنیم. چنانچه در مطالب قبلی عنوان شد اینترانت شامل یک شبکه خصوصی و امن است که برای تسهیل همکاری و برقراری ارتباط آسانتر برای به اشتراک گذاری داده ها و اطلاعات طراحی شده است. سازمانها به دلایل متفاوتی از اینترانت استفاده می کنند: اینترانت فعالیت های روزانه را بطور ساده تر و موثرتری مدیریت می کند، (همین امر در مورد اکسترانت نیز صدق می کند)، افراد و داده ها را ساماندهی می کند، ارتباطات داخلی را بهبود می بخشد، و تعامل بین کارمندان را افزایش می دهد. همچنین برای کارمندانی که دورکاری می کنند بسیار موثر است چرا که قابلیت همکاری با دیگر افراد سازمان را درست مانند بودن در یک دفتر کار واقعی برقرار می سازد. هرچه سازمان ها غیرمتمرکزتر می شوند، اهمیت بهره مندی از اینترانت افزایش می یابد.

 تفاوت اصلی میان این دو شبکه در این است که اینترانت عمدتاً بصورت داخلی استفاده می شود. به عبارت دیگر در حالیکه اکسترانت به سازمان ها امکان ارتباط با مشتریان و فروشندگان می دهد، اینترانت به کارمندان و همکاران اجازه می دهد با یکدیگر در یک فضای مجازی در ارتباط باشند و هیچ سازمان یا فرد خارج از سازمانی دخیل نمی باشد. . یک شبکه ی نصب شده ی اینترانت معمولاً تنها از داخل خود سازمان و از طریق سرور های داخلی قابل دسترس است، در حالیکه شبکه  یاکسترانت به منظور برقراری همکاری خارج از سازمانی از طریق یک ناحیه ی امن تحت وب قابل دسترس است.

علاوه بر تفاوت از منظر دسترسی به وب، تفاوت دیگر این دو از نظر ساختار فنی به گونه ای است که دسترسی به یک اینترانت سازمانی توسط مدیر سیستم انجام می پذیرد که وظیفه ی مدیریت حقوق و مجوز های دسترسی به سرور های داخلی را دارد. در حالیکه دسترسی به اکسترانت یا پورتال مشتری عموماً به کاربران خارجی منحصر است و از طریق یک شبکه خصوصی مجازی (VPN) امکانپذیر می باشد.

آیا شما در کنار اینترانت، تجربه استفاده از اکسترانت سازمان تان را داشته اید؟ استفاده از این شبکه چه مزایایی برای شما به همراه داشته است؟